Zanim zaczniesz działać – pomyśl,

a kiedy już pomyślisz – działaj szybko.

(Salustiusz)

Dla A. i M.

Kolejna kropla wody niespiesznie przedziera się przez podłużną szczelinę w betonowym suficie, po czym pada na pochyloną głowę nieprzytomnego mężczyzny. Siedzi na krześle skrępowany, oddycha powoli, płytko, jakby spał.

Złączone dotąd powieki rozchylają się i zdezorientowany wzrok przymrużonych oczu z niedowierzaniem obejmuje nieznane miejsce. Chłód przenika przez cienką, przemoczoną koszulę. Zimna fala dreszczy rozpływa się po zziębniętym ciele.

Mężczyzna kaszle ciężko, ochryple. Zaciska powieki, cierpliwie oczekując, aż wszystko dookoła przestanie wirować. Światło zwisającej z sufitu żarówki, mizernie rozjaśniającej pomieszczenie, wydaje się w panującym półmroku malować na ścianach nieludzkie sylwetki splątane w przeraźliwym tańcu. Woli uciec przed ich widokiem do czasu, gdy umysł będzie w stanie trzeźwo ocenić nieoczekiwane położenie. Czerpie głębokimi haustami przesycone wilgocią powietrze, by powstrzymać nawracające mdłości.

Gdy zawroty głowy mijają, decyduje się wstać. Bezskutecznie.

Kieruje wzrok na nadgarstki i kostki, gdzie odczuwa paraliżujący opór. Ręce, a także nogi przywiązane są do metalowego siedziska skórzanymi pasami. Po kilku bezskutecznych próbach wyszarpnięcia panicznie napręża mięśnie, chcąc unieść ciężar ciała wraz z krzesłem.

Pomysł okazuje się daremny. Przytwierdzone do podłoża cztery nogi zalano grubą warstwą cementu, która – sądząc po jasnym odcieniu – zdążyła wyschnąć na długo przed pojawieniem się gościa.

Na chwilę zapomina o wyczerpaniu. Słysząc przyspieszone bicie własnego serca, zaczyna dokładniej obserwować podmokłe otoczenie.

Zarówno po prawej, jak i po lewej stronie dostrzega jedynie brudnoczarne ściany – gołe, zimne, zroszone leniwymi strużkami wilgoci. Betonowa podłoga w większej części jest sucha. Gdzieniegdzie tylko w powstałych zagłębieniach gromadzą się niewielkie kałuże mętnej, stojącej wody. Sufit niknie w mroku. Zwisające na kablu parszywe oświetlenie nie pozwala ocenić wysokości, z jakiej krople spadają na zmoczone włosy.

Zimne powietrze przepełnia mdławy zapach stęchlizny, drażniący nozdrza z każdym podmuchem wiatru, nadlatującego z ciemności spowijającej przestrzeń w miejscu, w którym zanikają ostatnie promienie żarówki. Między kolejnymi napływami przeciągu panuje głucha cisza, która przepełnia serce bezlitosną pustką.

Mocno uwiązany nie może odwrócić głowy, aby ujrzeć, co znajduje się za nim, przed nim widoczność kończy się na kilku metrach. Zrezygnowany swoim położeniem postanawia czekać.

Nie zamierza krzyczeć. Szybko pojmuje, że ktoś, kto zadał sobie tyle trudu, by go schwytać i umieścić w tym najpewniej zapomnianym przez Boga i ludzi miejscu, zadbał także o to, by wołanie ofiary o pomoc niczego nie przyniosło. Musiał być tego pewny, skoro nie zalepił mu ust.

Postanawia, mimo rosnącego napięcia, nie przewidywać, kto niedługo stanie z nim twarzą w twarz, by wykonać egzekucję. Wie, że nie brakuje ludzi, z którymi zadarł, gotowych do odwetu za dawne krzywdy. Metody likwidowania konkurentów w gangsterskim świecie zna od podszewki. Sam nie raz rozprawiał się w podobny sposób z osobami, które miały się za twardszych od niego i które ośmieliły się stanąć na jego drodze.

Dzisiaj najwyraźniej przyszedł czas na rewanż.

Kilkadziesiąt minut oczekiwania przynosi jednak myśl, która przeraża bardziej niż sam fakt, że jego los jest już przesądzony. Podświadomość niedająca się zagłuszyć, zdaje się powtarzać: kat nie nadejdzie… Nikt już nigdy nie nadejdzie…

Zmęczenie wykrada zachłannie resztki sił. Coraz większy ból w klatce piersiowej, nawracający przy każdym wdechu, zawęża pole widzenia.

Gdy powieki zaczynają opadać, niewielkie światełko majaczy w mroku. Jasny punkt rozszerza się coraz bardziej wraz z narastającym odgłosem ciężkich, rytmicznych, niesionych echem kroków.

Nieznajoma postać staje się coraz wyraźniejsza. Wysoki, solidnie zbudowany mężczyzna w fedorowskim kapeluszu, odziany w szyty na miarę czarny garnitur i wypastowane mokasyny, gasi latarkę, gdy zatrzymuje się tuż przy krześle. Zdejmując kapelusz szybkim ruchem ręki, odsłania pociągłą twarz o mocno zarysowanej szczęce, z nieodstępującym wyrazem wyższości i zdegustowania.

– A ty, to kto? – pyta, ciężko oddychając schwytany. W oprawcy nie rozpoznaje żadnego ze swoich wrogów. Nieznajomy pochyla się nad nim, zginając kolana z trzaskiem przypominającym przełamanie suchej gałązki drewna. Przybliża głowę i rzuca przenikliwe, twarde spojrzenie pełne gniewu i satysfakcji.

– Jam jest śmierć… – odpowiada szeptem, cedząc słowa. Na chwilę milknie, po czym gwałtownie wybucha bestialskim śmiechem, odbierającym chęć do zadawania jakichkolwiek dodatkowych pytań.

Skrępowany mężczyzna słabnie, jego powieki ponownie się zamykają. Do uszu dociera stłumiony szczęk odbezpieczanego rewolweru i metaliczny pogłos naginającej się sprężyny spustu.

Rozchylam powieki. Obracam głowę w kierunku ściany na wprost okna. Zegar z kukułką pokazuje piętnaście po dwunastej. Leżę jeszcze przez chwilę, nasłuchując, czy powtórzy się pukanie do drzwi mieszkania; wolę mieć pewność, że stłumiony, natarczywy łomot pięścią nie był tylko częścią snu. Niestety, komuś usilnie zależy na tym, by mnie odwiedzić.

– Czeka cię zły dzień, kolego – mruczę pod nosem. Czuję, że nie będzie to spokojna, przyjacielska wizyta. Ja nie mam przyjaciół.

Siadam na krawędzi łóżka i naprędce przecieram oczy. W dwóch susach doskakuję do komody. Wyciągam z niej broń – wypolerowany rewolwer magnum kaliber 357. Srebrny bębenek lśni w słońcu zaglądającym do salonu przez rzadko rozchylone żaluzje.

– Chwileczkę… – intonuję głośno, nie odrywając spojrzenia od ciężkiej bryły żelaza.

Pukanie ustaje.

Z sąsiadującej z sypialnią łazienki porywam szlafrok i okrywam nim ciało. Nie jestem nagi – muszę gdzieś zamaskować nabitą spluwę.

Wyzieram przez judasza. Na korytarzu stoi solidnej postury facet w wiatrowej kurtce, który tupie niecierpliwie w wycieraczkę podeszwą wypastowanego buta ze spiczastym czubkiem i cicho pogwizduje w wystukiwanym rytmie, nucąc pod nosem jakieś wesołe mamroty. Na wysokości skórzanego paska, ściskającego dżinsowe spodnie, dostrzegam kaburę.

– Niech mnie diabli, znam tę paskudną gębę – szepczę ponownie do siebie. Otwieram drzwi.

Przez próg przestępuje oficer śledczy – Janusz Ruczaj, kawał twardziela, z którym łączy mnie wspólna przeszłość. Kiedyś współpracowaliśmy. Od tego czasu minęło parę ładnych lat. Podaję mu dłoń na powitanie. Ściska ją jak cytrynę, aż czuję przeszywający ból. Bez słowa wskazuję ręką wieszak, na którym kładzie długi prochowy płaszcz w kolorze kawy z mlekiem, po czym przechodzimy ciasnym przedpokojem w głąb mieszkania. Nie podoba mi się ta wizyta. „Czego ode mnie możesz chcieć?” – w kółko zadręczam się pytaniem.

– No proszę, proszę, nietoperzyk uwił sobie ładną jaskinię – podsumowuje wygląd mieszkania, rozsiadając się wygodnie na salonowej kanapie. Jedno z ramion prostuje na oparciu, drugie zgina w łokciu, opierając na narożniku. Palcami tej samej ręki głaszcze się po ostro zarysowanym podbródku, spowitym czarną szczeciną krótkiej bródki. – Obrazy w eleganckich ramach, gięte gustowne meble, stylowy barek… – wylicza, wodząc wzrokiem.

– Napijesz się czegoś? – proponuję, chcąc odwrócić jego uwagę od dostatniego wystroju, kontrastującego z murami obskurnej kamienicy. – Gin? Brandy? Mam osiemnastoletnią whisky…

Zaprzecza ruchem głowy i nie pytając o zgodę, korzysta z leżącej na stoliku ze szklaną płytą paczki papierosów. Opartą o nią zapalniczką również postanawia się zaopiekować.

– Jestem na służbie. Nie dzisiaj. Ładne repliki Wyspiańskiego, chyba że to… oryginały?

– Może kawy? – Nie poddaję się. – Mnie na pewno się przyda.

– Skoro gosposia nalega – bełkocze łaskawie, zaciskając wargi na filtrze. Iskra w rytmie metalowego skrzypnięcia zajmuje nitki tytoniu. Słodki, treściwy zapach rozchodzi się w powietrzu.

– Zaraz wracam – oznajmiam pojednawczo – muszę coś na siebie włożyć. – Skręcam do sypialni.

Na łóżku pozostawiam gnata, nie będzie mi na razie potrzebny. Z dostawionej do rogu nocnej szafki luźno zwisają grafitowe spodnie z cienkim skórzanym paskiem oraz biała, bawełniana koszula, w co postanawiam wskoczyć. Leżą tam po wczorajszej nocnej wyprawie szlakiem jazzowych klubów, wymięte, jakbym używał ich zamiast prześcieradła.

Niech to diabli…

Przynoszę parujący napój w porcelanowych filiżankach i zasiadam na drugim końcu skórzanego mebla. Nim zadam pierwsze pytanie, mija dłuższa chwila. Ruczaj słodzi, bez pośpiechu i jeszcze wolniej miesza, śledząc przy tym ruchy wirującej łyżeczki. Nie patrzy na mnie, tak jakby chciał z premedytacją dać mi czas na to, bym to ja przyjrzał się jemu.

Wyszczuplał trochę od dnia, kiedy widziałem go ostatni raz. Zawsze był wysoki, teraz do tego przybrał atletyczną budowę. Wykrochmalona koszula ciasno opasa brzuch, opinając się na mięśniach. Musi sporo trenować. Dłonie ma grube, szorstkie, z lekko pokrzywionymi palcami; na lewej ręce świeci złota obrączka, nie wygląda na znoszoną. Czyżby niedawno się rozwiódł? Spod krzaczastych brwi zerkają na nią spodki błękitne jak morska kostka toaletowa. Dokonał wyraźnej zmiany pod orlim nosem – zgolił wąsik filipińskiego alfonsa. Pozostała po nim gładka przestrzeń, świecąca nad wiecznym grymasem charakterystycznym dla ludzi cierpiących na wrzody. Nigdy nie doszedłem, skąd przejął tę manierę. Był zdrowy jak koń.

Przerywa ciszę. Wyjmuje łyżeczkę i kładzie ją niedbale na krawędzi spodka. Czarna plamka spada na szklaną płytę. Robi to celowo. Udaję, że tego nie zauważyłem.

– Słuchaj… – zaczyna poważnym tonem pełnym zamyślenia. Zaciąga się tytoniem. – Ptaszki ćwierkają, że pod Smoothem była wczoraj impreza. Tak się składa, że nikt mnie na nią nie zaprosił. Wiesz coś może na ten temat?

– A myślisz, że mnie ktoś zaprosił?

Jego zmrożony wzrok dopełnia politowanie. Kanciasta głowa kiwa się lekko w górę i w dół. Stuknięciem palca strzepuje popiół na podłogę.

– Papierosy to widzisz, a popielniczki obok to już nie?! – nie wytrzymuję. Przeprasza tonem głosu, jakim przeprasza się przechodnia, na którego wpadłeś z jego winy.

– Dobra, Wrotowicz – zwraca się po nazwisku. – Skoro ja wykazałem się uprzejmością, to i ty bądź grzeczny. Co tam się działo, hm? Zaczynasz śpiewać, czy mam cię zwinąć na dwie doby?

Nie planuję dłużej go zbywać, ta obecność mnie razi, im szybciej się stąd wyniesie, tym lepiej. Nie lubiłem tego typa, nawet kiedy był trochę młodszy i trochę mniej irytujący.

– To potrwa parę chwil… – oznajmiam niechętnie westchnieniem wystrzelonym w sufit, na który właśnie przenoszę wzrok, by chwilę obserwować flegmatyczne kołowanie wiatraka z szerokimi skrzydłami.

– Spokojnie, gacusiu, mam czas. – Za murem ugrzecznionej obojętności wyczuwam całe morze drwiny. – Najwyżej zrobisz mi kolejnej kawki, ale tym razem posłódź trzcinowym. Nie uwierzę, że taki koneser sztuki używa tylko białego cukru, na pewno chowasz w kuchni z dziesięć rodzajów. Wiesz, takich drogich, aromatyzowanych. Te są najfajniejsze. Jakby znalazł się tam goździkowy, to też możesz mi zaproponować.

Zagryzam dolną wargę. Wciągam nosem powietrze i wypuszczam podobnie do byka drażnionego falującą płachtą, tylko że ciszej.

– Koło piątej – zaczynam opowiadać, a Ruczaj chlipać – Furiat i jego ekipa zajechali pod Smootha. Blondasowi nie kwapiło się zaglądać do środka. Stał przed wejściem i darł się jak opętany, wyzywając Bykowskiego od tchórzy. Nie trzeba było długo czekać. Urażony wyszedł na zewnątrz wraz z czternastką ludzi. Czekało na nich osiemnastu zmotoryzowanych. Po obu stronach zmierzyło się więc trzydziestu trzech. Każdy z nabitą bronią i bez ochoty na rozejm. Zaczęła się jatka. Furiat szalał. Ściągnął siedmiu. Pewnie by rozpruł ich więcej, ale dla Bykowskiego zjawiło się wsparcie. Szop, jeden z nowo ochrzczonych, sprowadził kilkunastu dzieciaków takich jak on, które nafaszerowały ołowiem furiacką armię.

– No pięknie, pięknie prawisz – kpi znudzonym głosem. – I ta poetycka puenta… – Cmoka, udając poruszonego. Styka kciuk z palcem wskazującym, prostując resztę palców dłoni. Unosi ją i macha do mnie płynnym ruchem, jak szef włoskiej knajpy.

– Potem wszystko umilkło. Skauci Bykowskiego posprzątali trupy – dośpiewuję. Mam nadzieję, że tyle mu wystarczy.

– Widzisz… – Chwilę celuje i wrzuca z dystansu niedopałek do upitej w połowie filiżanki. – Jednak nie skończyłeś pracować z policją. – Śmieje się gardłowo, jego głos brzmi, jakby dobiegał z dna studni.

Gładzi opuszkami palców zakola, świecące pomiędzy kędziorami czarnych włosów. – I zapamiętaj sobie – unosi palec wskazujący powyżej czoła – że to my decydujemy, kto i kiedy nie jest już nam potrzebny…

Milczę.

– Z racji tego – kontynuuje – że spędziliśmy miło czas i bawiliśmy się szampańsko, nie prześlę skarbówce zdjęć twych… włości…

Ta łaskawość mnie drażni, jak drażni mnie ostatnie słowo zaakcentowane do przesady.

– Prowadzę własny biznes. Z podatkami jestem na czysto.

– A z czym nie jesteś?

Nie odpowiadam. Daję mu czas, czekam, co jeszcze błyskotliwego powie.

– Co tam deklarujesz w zeznaniach? – docina znudzony tym milczeniem. – „Handel antykami”? Całkiem niezłe, ale proponuję zmianę na „działalność cyrkowa”, czy jak to się tam zwie. Pasowałoby idealnie do takiego bajeranta…

Patrzymy sobie prosto w oczy. Ciągle trzymam usta zamknięte.

Janusz wstaje z miejsca. Zaczyna przechadzać się wzdłuż ścian i przysuwać nos do płócien. Przemawia do mnie zza pleców:

– Tak sobie teraz myślę… – mówi w tempie wolno stawianych kroków – patrząc na tę twoją galerię, że nieźle się wzbogaciłeś od czasów, kiedy zostałeś wylany na zbity pysk. To były ciekawe dni… wiesz? Borys i jego kolesie akurat w tym czasie mieli wpadek. Musiałeś o tym słyszeć, bardzo głośna sprawa, dosłownie, goście poszli z dymem. Może na dobę przed twoim zwolnieniem ktoś, nie wiadomo kto, wysadził klub, gdzie urzędowali. Hm… A co jest najciekawsze w tej historii? Podobno wraz z tymi oprychami ulotniło się sporo kasy… Strasznie zawikłana ta sprawa… Nie sądzisz? Nie przychodzi ci na myśl, kto może być tym wybuchowym gościem? Może ktoś z tych szumowin, z którymi tak chętnie urządzasz sobie pogawędki, wypaplał ci co nieco? Hm? – Obszedł już trzy ściany. Odwrócony tyłem do kanapy przystaje. Czeka na odpowiedź. Przechyla kark, eksponując prawe ucho. Liczy, że wleje się przez nie lawina wyjaśnień.

Czuję, jak gardło schnie na wiór. Nogi miękną w kolanach. Dobrze, że siedzę, inaczej bym się przewrócił.

– Nieważne… – zmienia ton głosu na weselszy, w granicach swoich możliwości, i odwraca się – zresztą… ktokolwiek to był, przysłużył się policji, choć na nagrodę nie ma co liczyć. – Uśmiecha się, świecąc diastemą szeroką jak otwór na monety w budce telefonicznej. – Cóż… czas na mnie – oznajmia. – Wstań i pożegnaj się z dawnym kolegą.

Wykonuję polecenie.

Podchodzi dwa kroki i obejmuje mnie przyjacielskim uściskiem niczym ojciec dorosłego syna wyruszającego w daleką podróż.

Nagle zatapia otwarte dłonie w moich pośladkach i szepcze do ucha:

– Spięty jesteś, Wrotowicz, jak kadet, ale dupę masz twardą. Byłeś w więzieniu? – Ryczy ze śmiechu, ucho mi pęka.

Odpycham go.

– Pójdziesz już sobie?! – pytam z nieukrywaną złością i nadzieją zarazem.

– Mam cię na oku, gacku! – grzmi, przestępując próg. – Do następnego – dorzuca.

Zatrzaskuję drzwi i wracam na kanapę wcale nie w lepszym humorze.

Tonę w myślach na długie godziny. Nie wracam już do snu.

Aromat parzonej kawy otula nozdrza smukłej blondynki skąpanej w satynowej pościeli. Igła gramofonowa trzaska niczym drewno w kominku i zmysłowe nuty soulowej ballady zaczynają odzierać z sennych marzeń. Kobieta przeciąga się, głęboko wzdychając i niczym głaskany kot mruczy z zadowoleniem. Pochyla głowę i podąża wzrokiem wzdłuż swojego ciała.

Zatrzymuje się dopiero na opalonej twarzy mężczyzny, który obejmuje ją pod kolanami. Jego prawy policzek leży na zaróżowionych udach, a ciemnobrązowe oczy patrzą spokojnie prosto w jej zielonoszare, pełne blasku spojrzenie.

– Zaparzyłem espresso z cynamonem. Wiem, że takie lubisz – szepcze powoli.

– Jesteś słodziutki – szczebiocze cienkim głosikiem kobieta, po czym przeciąga się ponownie. Gdy prostuje za głową szczupłe ręce, pościel opada poniżej linii biustu. Blade, jędrne piersi ściągają na siebie wzrok mężczyzny.

– Podobają ci się? – pyta, głaszcząc je końcami palców.

– Tak, kochanie, są piękne – odpowiada zapytany, uśmiechając się widocznie.

– To pocałuj.

Prośba zostaje spełniona błyskawicznie. Dwa namiętne całusy muskają czerwone brodawki, wydatnie ukrwione po nocnych pieszczotach. Kobieta chichocze niewinnie. Głosik wysoki jak dzwoneczek odbija się echem od ścian.

– Czy mówiłam ci już, że jesteś słodziutki?

– Nie wiem, nie pamiętam.

– Ty żartownisiu. Podaj mi, proszę, ubranie, przystojniaku – mówi, wskazując na przystawione do okna biurko. Leży tam kremowa sukienka koktajlowa z dużym wycięciem na plecach.

– Jesteś pewna? W niczym ci nie będzie tak ładnie jak w niczym…

– Szopku, mój tygrysie… – Ona kręci głową, chcąc wyrazić niedowierzanie.

– No co? Stęskniłem się za tak pięknym widokiem. Nie widzieliśmy się dwa miesiące. Po prostu podobasz mi się…

– Dobra, dobra, daj mi to wdzianko, a ja dam ci buziaka.

– Taka wymiana? Niech pomyślę… A niech stracę, sukienka raz. – Kochanek kończy, naśladując ruchy kelnera. Gdy podaje sukienkę, kłania się teatralnie.

Kobieta krótką salwą oklasków komentuje jego starania.

Upalne popołudnie przemija w leniwym rytmie muzyki. Wskazówki ściennego zegara kroczą na tarczy bez przekonania. Lekki wiatr, wlatując przez uchylone okno, przynosi ze sobą ukojenie, schładzając dwa zmęczone ciała. Wpadając do środka, rusza zawieszonymi na drewnianym karniszu szerokimi firankami, a te uginają się w jego rytmie niczym opuszczona kurtyna, za którą buszuje kot. Na parapecie duet miejskich gołębi nie spieszy się do odlotu. Beztroskie stworzenia spacerują po całej szerokości, tupiąc trójkątnymi łapkami o nagrzaną blachę i od czasu do czasu wyciągając szyje, zaglądają do mieszkania. Monotonia w obrębie czterech ścian spycha je do krawędzi parapetu, gdzie spod dużych źrenic wypatrują zmian w tonącej w upale ulicy Westerplatte.

Jezdnia znajduje się trzy piętra niżej. Po obu jej stronach przebiegają wąskie chodniki z kostki brukowej, a środkiem wiodą tory tramwajowe, metalicznie skrzypiące pod ciężarem przejeżdżających wagonów. Ostry dźwięk niesiony rzędami kamienic, wysyła piskliwe echo w suche, przesycone kurzem powietrze. Pojedyncze dusze zmuszone do pieszej podróży, rozebrane do granic przyzwoitości, złorzeczą pod nosem okrutnemu słońcu, parzącemu karki. Na rogu ulicy nastolatek w jaskrawej czapce z płaskim daszkiem rozdaje darmową gazetę drukowaną na szarym papierze marnej jakości. Zlany potem krąży w sznurze znużonych kierowców, wyczekujących na zmianę świateł tuż pod kamienicą, w której mieszka Tomasz Szopiennicki.

Dwudziestodwuletni mężczyzna, nazywany w przestępczym świecie Szopem, wypoczywa po brawurowej akcji. Nie dalej jak tydzień temu przestał być już skautem w armii Bykowskiego i stał się równoprawnym członkiem gangsterskiej braci. Przedwczoraj, korzystając z dobrego humoru szefa, otrzymał kilka dni wolnych na nacieszenie się ukochaną, która wróciła z dalekiej podróży i niedługo miała wyruszyć w następną. Nie było go w nocy w klubie z resztą kryminalnej załogi, gdy ci zostali zaatakowani. Jednak i dla niego znalazło się miejsce w starciu gangów, stanowiącym w dzisiejszych gazetach temat numer jeden. Zerwany telefonem od Oskara – kompana starszego rangą – zdążył zareagować błyskawicznie na rozkaz przybycia z pomocą. Jego naprędce zorganizowane wsparcie nie dopuściło, aby po klubie Smooth został tylko stos desek i swąd spalenizny. Podczas pierwszej próby w otwartym terenie wykazał się niczym prawdziwy zawodowiec.

Wie doskonale, że dziś wieczorem do każdej gangsterskiej knajpy dotrze wieść, iż w mieście zadomowił się na dobre Szop, którego nie wolno lekceważyć, lecz nie to cieszy go najbardziej…

Szopkiem jest tylko dla jednej osoby – ukochanej Róży Pomaniec, zawodowej tancerki, zdobywczyni wielkich parkietów. Zdrobnienie to wywołuje za każdym razem dreszcz zażenowania na jego karku, lecz żywiąc słabość do pierwszej kobiety, która okazała mu odrobinę czułości, toleruje to, nie wnosząc sprzeciwu.

Siedzi na otomanie, opierając gołe plecy o chłodną, białą ścianę, wpatrując się w sufitowy wiatrak, zataczający kręgi jakby od niechcenia. Z błogim uśmiechem na pociągłej twarzy wspomina noc, wypełnioną namiętnością. Pojawiającą się przed oczami wymianę pocisków rozgania mocnym zmrużeniem oczu. Woli o niej nie rozmyślać, nie teraz, kiedy spędza czas z osobą najbliższą sercu.

Wsłuchuje się w szum wody, dobiegający z sąsiedniego pomieszczenia i nuci tę samą piosenkę, którą nuci Róża, namydlająca swoje zgrabne, lekkie ciało. Stary, jazzowy kawałek przywołuje ze sobą wspomnienia ich pierwszej randki. Od tego czasu minęły prawie dwa lata. Pamięta tamten wieczór. Było wtedy tak samo gorąco, zarówno pod gołym niebem ogródka zacisznej knajpki, gdzie sączyli chłodne drinki, jak i w ścianach tego mieszkania, które odwiedziła i została do rana.

Wczoraj w południe wróciła do miasta z trwającej dwa miesiące tanecznej trasy po wschodzie Europy. Kilka wolnych dni zamierza spędzić w Krakowie, a następnie wylecieć do Ameryki Południowej, gdzie czekają ją kolejne występy. W przeciwieństwie do Tomasza lubi takie życie, stabilizacja ją nudzi, gdyż jak sama twierdzi: „Ciągła zmiana krajobrazu i towarzystwa wywołuje dreszcz emocji, z którym nie potrafi się rozstać”.

Szum lecącej wody ustaje. Róża wychodzi spod prysznica w zarzuconym na ciało zwiewnym, bordowym szlafroku. Z przewiązanym na wysokości bioder cienkim paskiem, zawiązanym w kokardkę, wygląda na prezent gwiazdkowy.

– Szopek, wychodzę dzisiaj do koleżanek – oznajmia, wycierając mokre loki frotowym ręcznikiem.

– O której?

– Jeszcze nie wiem dokładnie. Jakoś wieczorem. Musimy zdzwonić się z dziewczynami i ustalić szczegóły.

– Dobrze, kochanie. Pamiętaj, że w razie problemów czekam pod telefonem. Gdybyś potrzebowała transportu lub nie miała jak wrócić, albo…

Nie daje rady dokończyć. Nie pozwala mu na to pocałunek karminowych ust.

– Mój mały Szopek… – mówi z troską w głosie Róża, gładząc go po policzku. – Milusi aż do przesady i nadopiekuńczy jak mamusia dwulatka. Słodziak z ciebie, ale nie musisz się o mnie zamartwiać. Jestem już dużą dziewczynką – dodaje, kładąc palec wskazujący na czubku jego nosa.

Tomasz marszczy brwi. Twarz pochmurnieje i grymas niezadowolenia wykręca grube usta w podkowę.

– Oj, tylko mi się tu nie krzyw, przystojniaku – kontynuuje. – Będę z koleżankami, nikt nas nie zaczepi. Poza tym – dopowiada wesoło – kto by chciał takie brzydactwo? – Śmieje się. Tomasza żart nie rozbawia, przymruża jedynie oczy.

Widząc karcący wzrok pełen wątpliwości, Róża przykuca przed otomaną i obejmuje kochanka w pasie, przykładając głowę do jego klatki piersiowej. Ten wciąga głęboko powietrze. Z każdą chwilą zimne serce gangstera topnieje jak świeca. Kobieta czeka, nic nie mówiąc.

– Obiecaj, że w razie problemów zadzwonisz. Będę tu siedział i czekał na ciebie.

– Dobrze, mój Szopku. – Przenosi się zgrabnym ruchem z podłogi na jego kolana.

Przez chwilę pozostają zwarci, nie zamieniając słowa. Dla Tomasza czas staje w miejscu. Przestrzeń dookoła trwa bezdźwięczna, jakby nie istniała – istnieje tylko cichy oddech Róży. Próbuje go zapamiętać, jak miękkość jej ciała, gładkość skóry, a także słodki, ciepły zapach jaśminowych perfum, których zawsze używa. Zanim Róża wyruszy w następną podróż, pragnie nasycić się tym, do czego wiecznie tęskni, wyczekując jej powrotu.

Los nie pozwala zakosztować chwili na dłużej.

Umieszczony na biurku telefon odzywa się przeciągłym sygnałem. Mężczyzna wstaje i podnosi słuchawkę zawieszoną na widełkach. Chwilę wsłuchuje się w monotonny głos Oskara. Uśmiech znika z twarzy Tomasza równo z końcem rozmowy. Oznajmia z żalem:

– Niestety, kochanie, ale muszę wyjść. Szef kazał wszystkim zebrać się w klubie. To pilne. W razie kłopotów dzwoń na Pijarską.

– A co na to koledzy? Nie wyśmieją cię, że pozwalasz swojej ukochanej wydzwaniać na klubowy telefon?

– Niech tylko spróbują, to przestanie im być do śmiechu. Dzwoń do Smootha i nie przejmuj się niczym.

– Dobrze, Szopku, a teraz leć, bo się spóźnisz.

Tomasz w pośpiechu wyjmuje z szuflady czterdziestkę piątkę i ładuje magazynek. Zarzuca na plecy skórzaną kurtkę, po czym zostawia pocałunek na czole ukochanej i opuszcza mieszkanie niemalże w biegu.

Róża wychyla głowę przez okno, dotykając splecionymi rękoma framugi. Czerwony motor Szopiennickiego przeciska się pomiędzy sznurem aut z bzyczącym pogłosem i znika z widoku. Kobieta uśmiecha się przelotnie i chwyta słuchawkę telefonu. Z pamięci wydobywa numer, który wykręca bez chwili zawahania. Po drugiej stronie nikt nie odbiera. Próbuje ponownie. Nic z tego. Wstukuje kolejny. Ponownie bez reakcji. „Wasza strata, może ty masz czas” – myśli i dzwoni pod trzeci numer.

Dzwoni telefon. Wstaję z łóżka i wędruję w kierunku biurka ustawionego przy ścianie naprzeciw mnie. Podnoszę słuchawkę.

– Halo? – odzywam się.

– Dzień dobry. Tu twoja cicha wielbicielka. Nagraj wiadomość po wysłuchaniu wiadomości o tym, jakim jesteś przystojniakiem – kobiecy głos naśladuje automatyczną sekretarkę – biiip…

– Róża? Dobrze zgadłem?

– Sprytna z ciebie bestia, mrrr… – mruczy przeciągle jak dziki kot.

– Dzwonisz z miasta?

– Tak, wróciłam wczoraj. Zgadnij, co robię?

– Strzelam. Nudzisz się.

– Ha, ha – śmieje się – dobry jesteś w zagadkach, może powinieneś zostać tym śledczym.

– Jeszcze czego…

– Dobra. Koniec żartów. Teraz już na poważnie. Wyobraź sobie, że siedzę w samym szlafroku, odpinam pasek… – Róża urywa, wzmagając napięcie.

– Brzmi ciekawie… I?

– I… gapię się na dwa gołębie, srające na parapet. Miałeś rację, nudzę się jak cholera…

– Widzę, że humor cię nie opuszcza, może wpadniesz na kawę?

– Z miłą chęcią. Będę wieczorem. Mam jeszcze kilka spraw do załatwienia.

– Wpadaj, kiedy chcesz – odpowiadam z fałszywą obojętnością.

– Do zobaczenia, przystojniaku.

– Do zobaczenia.

Róża wstaje od aparatu i podchodzi do ukrytej w narożnej szafce metalowej kasety. Z miejsca, gdzie Szop przechowuje pieniądze, wyciąga niewielki plik banknotów. Decyduje, że przed dotarciem na spotkanie rozerwie się, poszukując nowych części garderoby, z pomocą których ma zamiar sprawić przyjemność sobie oraz dobremu znajomemu.

Odkładam słuchawkę. Ma tu przyjść za parę godzin. Nie rozmyślam długo, dlaczego nie postanawia wpaść od razu. Zapewne chodzi o wycieczkę po królewskim mieście szlakiem butików. Ciekawe, czy Szop nie dostrzega różnic w domowej kasie, czy nie chce dostrzegać, i jak to jest z zapachem męskich perfum pozostawianych przez kochanków na jej nowych wdziankach, naprawdę ich nie wyczuwa, czy także udaje? – przychodzi mi na myśl. Zwłaszcza to drugie pytanie, trudniejsze do wyjaśnienia, nie chce dać się wypędzić z głowy w jedną chwilę.

Nie tylko ja należę do znajomych, u których lubi zawitać na przysłowiową kawę. Wiem o tym. Takich przystojniaków mieszka w tym mieście co najmniej pół tuzina, jak nie więcej. Jednego z nich kojarzę całkiem dobrze, gość prowadzi kwiaciarnię po drugiej stronie ulicy. Kilku kolejnych w różnych okresach było moimi klientami. I oni czerpią przyjemność u tego tańczącego źródła. O następnych nawet nie chcę słyszeć. Nie przeszkadza mi fakt, że istnieją. Nie zamierzam też walczyć z Szopem o status tego jedynego, bo po pierwsze: prawdę mówiąc, mam gdzieś ją i jej zakłamane życie, a po drugie: nie wierzę w miłość, to słowo znaczy dla mnie tyle samo, co na przykład przyjaźń, zaufanie, oddanie lub szczerość – absolutnie nic. W moim świecie nauczyłem się nikomu nie ufać, nie zawierać przyjaźni, a szczerze oddany pozostawać tylko swoim ideałom. Gdybym działał inaczej, już dawno mój szkielet świeciłby bielą dwa metry pod ziemią…

W naszej szeroko pojętej znajomości nie chodzi o nic trwalszego, po co więc miałbym oszukiwać samego siebie jak ten ślepy, potulny baran Szopiennicki?! Owija go wokół palca, zatyka uszy czułymi słówkami i jeszcze oślepia zgrabnym ciałem. A ma czym, bez wątpienia. Niech ją! Piękna sylwetka – wygimnastykowana i jędrna, szkoda, że tak przewlekle zgniła w środku. Jakby wszystkiego było mało, los obdarzył ją jeszcze tym czymś – rzadko spotykanym w dzisiejszych czasach uwodzicielskim i zniewalającym wdziękiem, naturalnym w każdym geście, takim, którego pragniesz tylko więcej, gdy doświadczysz i zaczynasz przepadać, kiedy się w nim rozsmakujesz, bo to pragnienie rośnie i rośnie, i ugasić go nie sposób. Wielu ma ją za blondwłosą Wenus z duszą sukkubusa. W tym względzie przyznaję im rację. Bez dwóch zdań to prawda…

Wyrywam się z zamyślenia. Ciągle stoję przy biurku. Wzruszam ramionami i wlokę nogi, zmęczone nocną eskapadą, do kuchni. Chwytam za rączkę w lodówce i wyciągam schłodzoną „małpkę” rumu, by przelać sporą część do wysokiej szklanki. Ze stojącego na szafce dzbanka dolewam zimnej wody z lodem, dorzucam listki mięty i słodzę trzcinowym cukrem, o którym tak rozgadał się Ruczaj.

Przesuwam bujany fotel z rogu pokoju na środek – tuż pod sufitowy wiatrak i na wprost otwartych na oścież drzwi balkonowych. Ze stołu zdejmuję paczkę papierosów i jednego z nich wkładam do ust. Popielniczkę dostawiam do lodowatego drinka, czekającego na mnie obok fotela. Zaczynam kołysać ciało, chłepcząc zimne procenty, na zmianę wzmacniam je porcjami tego, co zostało w buteleczce i wypuszczam z ust rządek szarych kółeczek dymu. Rozmyślam o prawdziwym celu wizyty śledczego.

By nie zagubić się w stosie pytań, domagających się odpowiedzi, bombardujących umysł kanonadą, muszę przypomnieć sobie gruntownie przebieg całej wizyty od początku. Najważniejsza kwestia to cel – co skłoniło Ruczaja, by przestąpić próg mieszkania? Rozróba pod Smoothem w środku nocy? Nie… to nie po to wyrwał mnie ze snu. Wszystko działo się na Pijarskiej, ulicę stąd, więc przełożeni bez cienia wątpliwości kazaliby mu przejść się do Julii Kamieńskiej – niepozornej starszej pani, od lat nieleczonej z bezsenności i jeszcze dłużej pomagającej policji donosami. Znam ją na wylot, pamiętam jeszcze ze swoich czasów plątania się w niebieskim chałacie. Stara wtyka ma okna skierowane dosłownie na wejście do klubu. Kto jak nie ona może zrelacjonować wszystko najlepiej? Takie ekscesy nie uchodzą wścibskiej parze oczu. I tak było minionej nocy, firanki w jej kuchni skakały, jakby tańczyły lambadę.

Na pewno chciał czegoś innego… Tylko czego? Hm… Wszedł, usiadł na kanapie, zapytał o to, co udało mi się stąd zobaczyć, a potem nastraszył, wspominając o Borysie. W jakim celu? Też nie wiem… Gdyby chciał mnie zwinąć stąd, to skułby na dzień dobry, wparowując w obstawie grupy specjalnej i obeszłoby się bez tej całej gadki szmatki. Po co więc tyle mamlał? Żebym wiedział, że on wie? A na cholerę mi to!

Zapalam kolejnego papierosa. W wolne miejsce w szklance dolewam kolejny kieliszek rumu.

Nie chodzi o klub i Borysa, więc o co? O obrazy? Ruczaj gówno się tam zna na sztuce. Przerasta go i nudzi, nie odróżniłby Maneta od Moneta, ani van Gogha od van Dycka. Nawet, gdybym skradł dzieło sztuki, którego szuka policja, to nie chowałbym dowodu w domu na ścianie. Domyśliłby się i nie fatygował na górę, głupi nie jest.

Pod koniec rozmowy obiecał mieć mnie na oku. Tego też nie rozumiem. W moich włościach nie dzieje się nic podejrzanego, nie zapraszam tu nikogo z gangsterskiego światka – ze swoimi klientami spotykam się tylko na mieście. Skoro o nich wie, to zna i tę regułę, bo nie robię od niej wyjątków. Jedynymi osobami mogącymi tu zajrzeć od czasu do czasu są kobietki takie jak Róża, bądź inne, równie urocze, poznane w celu nawiązania jeszcze krótszej znajomości.

Mija kolejna godzina, a za nią następna. Kilka papierosów skracam do filtra i druga „małpka” świeci dnem. Wciąż nie mogę znaleźć sensu w dziwacznym zachowaniu starego znajomego, a im więcej dolewam rumu do szklanki, tym trudniej mi to przychodzi. Leżę wyłożony na fotelu w mało eleganckiej pozie. Lekko odpycham się stopami od podłogi, próbując wytworzyć powiew wiatru, który ukoiłby chłodem rozgrzane policzki. Kołysany czuję się jak na starej łajbie. To skojarzenie przychodzi mi na myśl, gdy na balkonowej balustradzie siada rybitwa. Patrzy w moją stronę, jakby nie dowierzała, że coś takiego jak ja może istnieć. „Gdzie twoje skrzydła stary?” – zdaje się główkować, kręcąc wydłużonym łbem na krótkiej szyi.

– Arrr! – rzucam w stronę zwierzęcia.

Odlatuje spłoszona. Ech, nie umie się ptaszek bawić, no trudno…

Zdejmuję koszulę. Upał doskwiera jeszcze bardziej. Z wypiekami na twarzy i błogim uśmiechem wracam wspomnieniami do czasów, o których mówił Janusz.

Kilka lat temu pracowaliśmy razem w policji. Nadszedł dzień, w którym zwolniło się stanowisko śledczego. Góra zadecydowała, że dostanie je któryś z nas. Nie dało się o nas powiedzieć, że byliśmy rywalami. Kolegami po fachu także nie. Każdy z nas wiedział, czego chciał od życia i nie przejmował się losem drugiej osoby, robiliśmy swoje i szło nam nieźle, ale posada czekała tylko jedna… Test na wiedzę zdaliśmy na maksymalną liczbę punktów. Zmagania wydolnościowo-sprawnościowe przyniosły taki sam efekt. O wszystkim miał rozstrzygnąć test psychologiczny. To był idealny moment, by odejść z policji. W najmniejszym stopniu nie zależało mi, by zostać śledczym, zabiegałem o wyrzucenie z hukiem, skreślenie raz na zawsze, zniknięcie z obszaru zainteresowania służb mundurowych. I udało się…

Młodzieńczy entuzjazm, zapał i poczucie obowiązku przygasły w duszy tak szybko, jak szybko poznałem drugie życie tego miasta. Jego nocną stronę, taką piękną, a tak głęboko skrywaną. Pamiętam dzień, w którym przyszedł do mnie Borys – bezwzględny gangster trzęsący wraz ze swoimi chłopakami jedną z pobliskich dzielnic.

Był piątek, mokry i zimny listopadowy wieczór, siedziałem wtedy w klubie Pod Złotym Jeleniem przy stoliku ustawionym w nieoświetlonym rogu, relaksowałem się po tygodniu pracy, sącząc whisky z wodą sodową. Podszedł dumnym krokiem i bez pytania dosiadł się na kanapie obok. Nie zamierzał długo ukrywać, czego chce. Zaproponował współpracę, a ja przystałem na nią z miejsca. Od następnego tygodnia zacząłem meldować mu, co policja wie na temat działań grupy Borysa, on w zamian odwdzięczał się kopertami banknotów. I to go zgubiło, wybrał złą osobę… Tłuste łapówki spowodowały, że zachciałem ich więcej. Kiedy wyciągnąłem już wszystko z policyjnych akt, źródełko wyschło. Nie wiedziałem, jak sprawić, by inni gangsterzy poszli jego śladem. Nikt nie potraktowałby poważnie młodego policjanta, skorego do pracy z kryminalistami, nawet gdybym zdobył się na odwagę i zagadał do którejkolwiek z grubych ryb. Rozpocząłem poszukiwania nowego rynku zbytu. Najlepszym okazali się dziennikarze głodni sensacji. Wybadałem, gdzie lubią nadstawić uszu i odwiedziłem kilka knajp. Jeden wieczór rozmów półsłówkami z barmanami i znalazłem, kogo szukałem – młodą, ambitną gryzipiórkę, pragnącą wsłuchać się w echo plotek prosto z ciemnej strony Krakowa. Wsypałem Borysa z całą załogą. Gdy wręczyłem jej do rąk kopie policyjnych akt, nie zamierzała nawet sprawdzać mojej wiarygodności. Zadbała o to, bym dostał dużo więcej od jej naczelnego niż od tej plugawej mendy z garstką bezkarkowych osiłków. Cwaniak wykręcił się jednak przed sądem. Nikomu nic nie udowodniono. Zanim zbiry zdążyły dociec, skąd prasa otrzymała dowody procesowe, postanowiłem działać… Skorzystałem z walizki wypełnionej granatami z pierwszej wojny. Miałem takową w domu, swego rodzaju nieformalny spadek po ojcu – odznaczonym żołnierzu, walczącym na frontach I wojny światowej, miłośniku militarnego oręża. Wystarczył jeden, największy z zestawu, z długą drewnianą rączką. Grupa Borysa z całą swoją knajpą rozpadła się jak mydlana bańka. Gdy straż pożarna odgarniała stosy desek, obskoczyłem domy zbirów i wyniosłem kosztowności, mieszczące się w kieszeniach płaszcza i w płóciennym worku, który dopchałem łupem po brzegi. Ukryłem wszystko w bagażniku mojego starego plymoutha, zapuściłem silnik i pojechałem nad Wisłę. Zaparkowałem na chodniku brukowanej uliczki przy moście Piłsudskiego, opuściłem wóz na miękkich nogach, adrenalina nie wyparowała do końca i zatrzymała mnie w połowie długości mostu. Patrzyłem na ginące w mroku zakole Wisły, wsłuchiwałem się w jej szum, śledząc spojrzeniem niewielkie fale, dryfujące w świetle pobliskich latarni. Po kilku chwilach stałem się spokojny, przeanalizowałem swoje zachowanie krok po kroku i uspokoiłem się jeszcze bardziej. Nie popełniłem żadnego błędu mogącego stanowić dowód przeciwko mnie. Wszystkie poszlaki zatarły się z hukiem – tak uważałem do dzisiaj – poczułem się wolny oraz głodny kolejnych wrażeń, postanowiłem rozhulać plotkarski biznes, lecz już w mniej widowiskowy sposób…

Na teście psychologicznym rzuciłem się na egzaminującą mnie kobietę, udając, że nie wytrzymałem nerwowo jej stukania długopisem o biurko podczas naszej konwersacji. Wystawiła mi opinię najgorszą z możliwych. Z policji zostałem wydalony i wnet stałem się postacią w mieście, jaką zapragnąłem być. Z dnia na dzień znalazłem się na linii dzielącej świat przestępczy od świata prawa. Kryminaliści nie traktowali mnie jak glinę, bo przestałem nosić odznakę. Gliniarze zaś nie patrzyli mi na ręce, gdyż wiedzieli o mnie wszystko. Przynajmniej tak im się wydawało…

Zacząłem pojawiać się w podłych klubach i siadałem z premedytacją na widoku, tuż przy barze, dając znać swoją sylwetką, że tylko czekam, aż ktoś podejdzie do mnie i zagada. Gangsterzy zlatywali się jak muchy. Za drobną opłatą udzielałem informacji o pracy policji. Chcieli wiedzieć wszystko: od czego zaczyna się śledztwo, jak wyglądają procedury dochodzeniowe, za pomocą jakich technik ściga się przestępców i jak ową wiedzę wykorzystać, by wykiwać gliniarzy.

Nie chciałem, żeby kolejne źródełko wyschło, dlatego proponowałem każdemu z nich pośrednią współpracę z prasą. Łykali to jak ryba wystawiona na powietrze. Liczba klientów się spotęgowała. Jedni płacili za to, bym wcisnął dziennikarzom same brednie i zataił ich grzechy, siejąc dezinformację, inni zaś bym działał wręcz przeciwnie, zwalając winę na konkurencję albo podrasowując jeszcze bardziej ich dokonania. Te ostatnie zagrania były typowe dla wschodzących gwiazd, chcących szybko znaleźć posłuch w gangsterskim świecie. Stałem się postacią unikatową. Pan Wrotowicz, ten dawny glina, ulubieniec dziennikarzy – tak o mnie zaczęto mówić…

Zasypiam, marząc o tym, jak wspaniale się mnie tytułuje.

Do końca drzemki mija parę godzin. Robię kolejną rundkę do kuchni i z powrotem na fotel. Nowa porcja wody z lodem, zmieszana z rumem w taki sposób jak ostatnio, paruje na rozgrzanych wargach. Nim wykołyszę kolejną godzinę, postanawiam chwiejnie zmierzyć do radia, wypełniającego wnękę meblościanki. Przekręcam gałkami i błyszczę zębami na znane mi nuty. Amerykański solista z manierą w głosie jak u Sinatry śpiewa o tym, że nic na pozór nie jest takie, jakie się zdaje naprawdę. Piękny utwór, delikatny, romantyczny, wpadający w ucho wolnym tempem, posiadający wszystko, co przekonuje mnie do powrotu na drewnianą kołysalnię.

Miałem już usiąść na fotelu, jednak zastygłem w miejscu.

Niech mnie diabli, a co, jeśli śpiewak ma rację, może to nie tak, jak wydawało się na początku, to chciałeś, Ruczajku, odegrać – plączę myśli w chaotyczny kłębek rozwiązań.

Wkładam na stopy zamszowe sandały i galopuję schodami dwa piętra niżej. Otwieram drzwi piwnicy i staję obok puszki, przez którą przebiegają kable telefoniczne. Ktoś przy niej majstrował, dostrzegam to od razu. Czuję, jak trzeźwieję w przyspieszonym tempie. Klapa jest wciśnięta. Podważam ją kluczem. Nie myliłem się. Koledzy – policjanci zamontowali zmyślne urządzonko na moim kablu.

– O wy, psy! – parskam na głos.

Założyli podsłuch. Janusz miał tylko odwrócić uwagę. Nie chodziło o to, co mówił i robił w czterech ścianach, ale o to, czego dokonywano poza mieszkaniem. Teraz rozumiem, dlaczego rozsiadł się jak basza na kanapie – aby odciąć mi drogę do telefonu. Sprytnie to wykombinowali, z premedytacją wysłali go, kiedy byłem u siebie, a potrzebowali czasu na zamontowanie czegoś tak dużego. Musieli też narobić trochę hałasu. W nerwach nie słuchałem tego, co dobiega zza drzwi, lecz tego, czym groził mi Ruczaj.

Wracam na górę, głowiąc się, jak poradzić sobie z takim problemem, nie pozwolę przecież na upadek interesu.

W środku mieszkania, które zapomniałem zamknąć, czeka już Róża. Leży na prawym boku zupełnie naga, zdobiąc mi kanapę swą linią talii. Z lekko rozchylonymi wargami, kusząco zmrużonymi oczyma wpatruje się we mnie. Śledzę jej drobne palce obejmujące kostkę lodu, którą przesuwa od smukłych kostek do płaskiego brzucha i dookoła kształtnych piersi, aż do szyi. Odchyla głowę i przerzuca długie blond włosy za krawędź miękkiego mebla. Chłodna stróżka zaczyna biec wyżej i na chwilę zatrzymuje się na ustach, by zniknąć pod karminowymi wargami. Jak to było? Złotowłosa dusza z sukkubią… ech… nie mogę myśleć logicznie… Zachęca mnie, bym podszedł, nazywając przystojniakiem. Naprężam ciało i ruszam z miejsca wprost przed oblicze kusicielki. Przestaję słyszeć muzykę z radia i zwracać uwagę na istnienie świata. Przenoszę się do krainy, w której istniejemy tylko my – dwie dusze spragnione zaspokojenia, poszukujące go wspólnie, niespiesznie delektujące się upływającymi minutami. Szop, ty ślepa niedojdo, ciśnie mi się na usta, gdy pławimy się w rozkoszy…

Wizyta dobiega końca. Róża ubiera długą suknię w różnorodnych odcieniach błękitu przelewających się na wzór masy perłowej i żegna się ze mną wystrzelonym w powietrze całusem. Wychodzi przez otwarte drzwi. Dopiero teraz dociera do mnie, że zapomniałem je zamknąć.

Zaczyna powoli padać deszcz. Leżę nagi, zrelaksowany, wsłuchuję się w uwerturę ciężkich kropel. Zezuję na zegar. Brakuje kilku minut do godziny dwudziestej trzeciej. Dzień przeciekł mi przez palce.

REDAKCJA: Ewelina Ambroziak

KOREKTA: Liliana Hetko

OKŁADKA: Michał Duława

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: InkPad.pl

© Lukas Wilski i Novae Res s.c. 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-7942-280-7

NOVAE RES – WYDAWNICTWO INNOWACYJNE

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.